Strona główna Forum Mam
Dołącz do naszej grupy na Facebooku, żeby pogadać z innymi rodzicami i podzielić się swoimi doświadczeniami!
Dlaczego w ogóle warto uczyć dziecko samodzielnego zasypiania?
Sen dziecka to temat rzeka. Każdy rodzic prędzej czy później zastanawia się, jak sprawić, żeby maluch zasypiał samodzielnie i nie potrzebował ciągłego bujania, karmienia czy trzymania za rękę do zaśnięcia. I choć brzmi to jak marzenie, da się to ogarnąć – ale wymaga to cierpliwości, konsekwencji i odrobiny luzu.
Rutyna to podstawa
Dzieci uwielbiają powtarzalność, bo daje im poczucie bezpieczeństwa. Dlatego wieczorem warto stworzyć mały rytuał, np.: kąpiel, piżamka, bajka, przytulas i gasimy światło. Nie chodzi o sztywny scenariusz co do minuty, ale o to, żeby dziecko wiedziało, że „to już czas na spanie”.
Więcej o tym, jak wygląda noc z maluchem, poczytasz w naszym wątku: kiedy dziecko w końcu zaczyna przesypiać całą noc?
Stopniowe uczenie – metoda małych kroków
Nie ma sensu oczekiwać, że pewnego dnia po prostu odłożysz dziecko do łóżeczka i ono bez protestu zaśnie. To proces.
Jak to zrobić w praktyce?
-
Odkładanie w trakcie zasypiania - czyli nie czekamy, aż dziecko śpi „na twardo”, tylko odkładamy, gdy już się uspokoi i jest sennie.
-
Bliskość i wsparcie - na początku możesz siedzieć obok, pogłaskać, powiedzieć coś spokojnym głosem.
-
Małe kroki - dziś siedzisz przy łóżku, jutro trochę dalej, a za jakiś czas wychodzisz z pokoju, gdy dziecko jest jeszcze przytomne, ale gotowe do snu.
To podejście jest znacznie łagodniejsze niż zostawianie dziecka, żeby samo się wypłakało. Choć niektórzy rodzice wybierają i tę metodę decyzja należy do Was.
Konsekwencja i cierpliwość
To chyba najtrudniejszy element całej układanki. Jeśli zdecydujecie, że dziecko śpi we własnym łóżku trzymajcie się tego. Oczywiście zdarzają się gorsze noce, choroby czy wyjazdy, kiedy trzeba pójść na kompromis, ale na co dzień starajcie się być konsekwentni.
I pamiętaj to normalne, że czasem jest regres snu. Nie martw się, że coś robisz źle. Każde dziecko ma swoje tempo.
Zobacz też:
Czego lepiej unikać?
-
Nagłych rewolucji (np. odstawienie smoczka, przeprowadzka do własnego pokoju i nauka zasypiania w jednym czasie).
-
Zbyt dużej ilości bodźców przed snem (telewizor, tablet, szaleństwa na pół godziny przed snem).
-
Niespójnych zasad raz pozwalasz spać z Wami, raz nie. Dla dziecka to sygnał: „może jednak się uda”, więc próbuje wymuszać.
Podsumowanie
Samodzielne zasypianie to proces, a nie jeden „trik”. Najważniejsze to: rutyna, stopniowe uczenie i konsekwencja. I pamiętaj - nie jesteś w tym sam/a! Każdy rodzic przez to przechodzi, każdy ma lepsze i gorsze noce.
Daj znać w komentarzu, jak to wygląda u Was - czy Wasze dziecko zasypia samo, czy jednak potrzebuje Twojej obecności? Wymieńmy się doświadczeniami, bo każdy maluch i każda rodzina to inna historia.
Zobacz też inne artykuły:
Dołącz do naszego forum Forum Mam i pogadaj z innymi rodzicami o śnie dzieci, karmieniu, rozwoju i wszystkim, co zaprząta głowę na co dzień.